Het beeld is onwaarschijnlijk en nauwelijks te bevatten. Terwijl rechercheurs een klaslokaal van basisschool De Klim-Op nauwgezet in kaart brengen en bloedsporen fotograferen tussen de kinderstoeltjes, bungelen vrolijke papieren Sinterklazen voor de ramen.
,,We zaten in de aula te werken met juf Ilona,’’ zegt zijn klasgenootje Omar Salahezada. ,,Jesse was als eerste klaar en de juf zei dat hij maar terug moest naar ons lokaal om te zien of hij daar nog een werkstuk had. Toen is hij weggelopen.’’
Op weg naar dat lokaal, niet ver van een ingang van de school, moet het 8-jarige jongetje zijn moordenaar hebben ontmoet. Als zijn juf een paar minuten later poolshoogte gaat nemen, omdat Jesse wat lang wegblijft, ziet ze hem dood liggen. Zijn klasgenoten hebben niets van het gruwelijke misdrijf gezien. Omar: ,,We moesten in de groep blijven en hoorden dat er wat ergs was gebeurd. Daarna moesten we allemaal huilen. En we moesten onze vaders bellen om ons op te komen halen.’’ Het jongetje zegt ‘heel verdrietig’ te zijn, maar lijkt zich nog nauwelijks te realiseren wat er precies is gebeurd. Op een hoek van de straat vertelt hij steeds zijn verhaal aan oud-leerlingen die verbijsterd naar hun oude school staan te kijken. ,,Het is ook zo erg voor meester Michel, de directeur. Die is zo aardig en dan heeft hij dit. Zo zielig,’’ zegt er een.
De overburen van de school kijken wezenloos naar het verlaten schoolgebouw. ,,Het was even voor de pauze die om half twaalf begint. Ineens rijdt daar zo’n ambulance bijna mijn hele tuin aan gort en zie ik die directeur naar buiten komen. Hij was lijkbleek. ‘Het is vreselijk’, zei hij alleen maar,’’ aldus overbuurman Van der Hoeven. ,,Daarna kwam de politie nog in mijn brievenbus kijken. Waarschijnlijk voor het wapen.’’
Om de hoek van de school zet een vader zijn twee kinderen in een auto. ,,Toen ik ze vanmiddag kwam halen begreep ik meteen dat er iets ergs was gebeurd. Op het schoolplein hoorde ik wat er aan de hand was. We moesten onze kinderen in de school ophalen. Ik heb er verder niet veel gezien. We mochten alleen niet de trap op.’’
Bij het vrijstaande nieuwbouwhuis van de familie Dingemans zijn de gordijnen aan het begin van de avond dicht. Onder een half gesloten gordijn is wat kinderspeelgoed op de grond zichtbaar.
In de Raadhuisstraat van Hoogerheide lopen mensen met verbeten en betraande gezichten rond. ,,Dat zoiets in ons dorp gebeurt, is toch niet te geloven? Hier gebeurt nooit iets en dat is ook juist zo fijn,’’ zegt een vrouw op een fiets met een leeg kinderzitje. ,,Ik heb de kleine thuisgelaten. Stom hè, maar dat vond ik nu veiliger.’’
‘Duidelijk vertellen wat er is gebeurd’
,,Je moet kinderen duidelijk en eerlijk vertellen wat er is gebeurd. Uitleggen dat het uitzonderlijk is, maar het niet dramatiseren. Ook je eigen onzekerheid als ouder of leerkracht mag je daarbij best laten zien.’’
Dat zegt psycholoog Ad Oud, expert in traumaverwerking. Hij was onder meer betrokken bij de hulp aan slachtoffers van de Bijlmerramp.
Volgens Oud gaat elk kind anders met zo’n ervaring om. Maar algemeen geldt dat kinderen de tijd moeten krijgen de gebeurtenis een plaats te geven. ,,Uitleggen dat zoiets heel uitzonderlijk is, is goed. Maar je moet niet overbeschermend zijn.’’
Wat kinderen van Jesses leeftijd vaak doen, is tekeningen maken van de gebeurtenis of ze spelen het na. Dat is goed voor de verwerking, aldus Oud. ,,Ze doen het om het ongrijpbare vorm te geven. Het beste is dat ze dat uit zichzelf doen. Anders is het goed deze dingen te stimuleren.’’
Ook belangrijk voor de verwerking, voor kind en volwassene, is het delen van de ervaring. ,,Dat krijgt vorm in herdenkingen, groepsbijeenkomsten en de begrafenis.’’
Advies aan ouders: Laat de kinderen niet alleen
Met bedrukte gezichten stappen honderden ouders even voor half acht het gemeentehuis binnen van Woensdrecht, de gemeente waartoe Hoogerheide behoort. Buiten staan veel fietsen met kinderzitjes, binnen bespreken burgemeester Fränzel, medewerkers van de school waar Jesse op zat en Slachtofferhulp de onbegrijpelijke moord op Jesse Dingemans.
,,Er is ons gezegd de kinderen de komende dagen niet alleen te laten en veel met ze te praten,’’ zegt een moeder.
Vandaag is er een bijeenkomst in De Klim-Op voor ouders en kinderen en morgen een eucharistieviering die in het teken staat van het vermoorde jongetje.
Een vader na het verlaten van het gemeentehuis: ,,Hier kan de school niets aan doen. Het vertrouwen blijft en ik hoop niet dat er discussies komen over extra beveiliging bij scholen.’’
Een van de moeders kan nog niet bevatten wat er eerder op de dag is gebeurd. ,,Ik heb een zoontje in de klas bij Jesse en nog een dochter van vier op de school. Hoe moet ik met ze praten over deze gebeurtenis? Hier zijn geen scenario’s voor. Onbegrijpelijk!’’
Geen gerelateerde posts.
